บทที่ 8 แม่ขา... หนูเป็นอะไรเหรอ?
"ราเชล!!!"
เสียงของม่านฝันดังขึ้นจากด้านหลัง เธอรีบวิ่งเข้ามาหาลูกสาวด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ก่อนจะอุ้มราเชลขึ้นแนบอก พร้อมกอดลูกสาวตัวน้อยแน่น ทั้งดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและร้อนรน
"แม่ขา... หนูล้ม"
ราเชลซบหน้าลงกับไหล่ของม่านฝัน น้ำเสียงยังคงสะอื้นอยู่เบา ๆ ขณะที่แม่ลูบหลังลูกสาวเบา ๆ ด้วยมือที่สั่นน้อย ๆ
"ไม่เป็นไรลูก... แม่อยู่ตรงนี้แล้ว"
ม่านฝันเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ความตกใจฉายชัดบนใบหน้า เธอไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเขาในสถานการณ์แบบนี้อีก
"คุณ..."
รามสูรยืนกอดอก สายตาเย็นชาและหยิ่งผยอง จ้องมองเธอกับลูกด้วยรอยยิ้มเยาะที่คุ้นเคย ราวกับกำลังดูภาพที่น่าขบขันที่สุดในชีวิต
"ผู้หญิงที่เคยมั่วผู้ชายไปทั่ว... ตอนนี้ดูรักลูกสาวดีนะ อย่าเลี้ยงเขาให้โตมาใจง่ายเหมือนเธอล่ะ?"
คำพูดนั้นเหมือนค้อนที่ทุบลงบนหัวใจของม่านฝัน เธอแข็งทื่อไปทั้งร่าง ความเจ็บปวดแล่นพล่านอยู่ในอก ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอ
"มันไม่ใช่เรื่องของคุณ..."
เธอพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น แต่รามสูรกลับเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้เธอ
"แล้วพ่อเด็กไปไหน ทำไมไม่มาดูลูกด้วยล่ะ?"
หมามั้งยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ หมาโง่สะด้วย
ม่านฝันเงียบ เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมตัวเองให้ไม่ระเบิดอารมณ์ออกมา
"อย่าบอกนะ... เธอไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อจริง ๆ อ่ะ?"
เพียะ!
เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าของรามสูรดังลั่น!
ม่านฝันตบเขาสุดแรง เธอกัดฟันแน่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้มานาน
"คู่อริคุณไงคือพ่อเด็ก จำไม่ได้หรอ!"
รามสูรใช้ลิ้นเลียเลือดที่มุมปาก ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ราวกับไม่มีสิ่งใดสะทกสะท้านเขาได้
"แม่งเอ้ย คิดไว้ไม่มีผิด สกปรกทั้งผัวทั้งเมีย"
ม่านฝันตัวสั่นไปทั้งร่าง เธออยากกรีดร้องใส่หน้าเขา แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ
เธออุ้มราเชลแน่นขึ้น หันหลังจะเดินหนี แต่เสียงของเขากลับดังขึ้นมาอีก
"จะรีบไปไหน? เธอหนีไปตอนนั้นยังไม่คืนเงินฉันเลยสักบาทนะ ฉันยังใช้ร่างกายเธอไม่คุ้มเลย ขอเอาคืนตอนนี้ล่ะกัน"
ม่านฝันชะงัก เท้าที่กำลังจะก้าวหยุดลงทันที
เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือ
"กลับมาให้ฉันย่ำยีถึงที่แบบนี้ รีบมาชดใช้ให้ฉันแล้วกัน"
คำพูดนั้นเหมือนน้ำกรดที่ราดลงบนหัวใจของเธอ
ม่านฝันหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ
"ไสหัวไปซะ..." เสียงของเธอเย็นเยือก "อย่าเข้ามาในชีวิตฉันอีก!"
รามสูรจ้องเธอเขม็ง ก่อนจะกระตุกยิ้มอีกครั้ง
"ฉันจะไปอยู่แล้ว คิดว่าฉันอยากทนมองหน้าผู้หญิงอย่างเธอนักหรือไง แค่หนึ่งวินาทีที่เห็นหน้าเธอฉันก็อยากจะอ้วกแล้ว...จิ๊"
“แล้วทำไมไม่รีบไปเล่า ถ้ารังเกียจฉันขนาดนั้น”
"ก็…ลองดูผลตรวจเลือดของลูกเธอพรุ่งนี้สิ"
ม่านฝันขมวดคิ้ว "คุณหมายความว่ายังไง?"
รามสูรโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ
"ลูกเธอเป็น ‘ลูคีเมีย’ ระยะเฉียบพลัน"
"!!!"
ม่านฝันเบิกตากว้าง ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
"คุณ... คุณโกหก!"
"หึ..."
รามสูรหัวเราะเบา ๆ "ฉันไม่มีเหตุผลต้องโกหก"
"ไม่จริง!"
ม่านฝันโพล่งขึ้นมาทันที "ราเชลสุขภาพแข็งแรงดีมาตลอด!"
"งั้นก็รอฟังผลตรวจพรุ่งนี้เอา เชื่อหรือไม่เชื่อก็เรื่องของเธอ"
เสียงของรามสูรเย็นชาเหมือนเดิม
"ถ้าผลออกมาแล้ว... เธอจะร้องไห้เสียใจดังๆก็ได้นะ เพราะฉันรอสมน้ำหน้าอยู่"
ม่านฝันกำหมัดแน่น ร่างกายเธอสั่นไปหมด
"คุณมันปีศาจ!"
รามสูรยักไหล่ "ฉันแค่พูดความจริง"
"ถ้าลูกฉันเป็นอะไรไป... ฉันไม่มีวันยกโทษให้คุณ!"
รามสูรหัวเราะ "ฉันฆ่าลูกเธอหรือไง อย่ามาปากดีนะ ฉันเป็นหมอ"
ม่านฝันเบิกตากว้าง
"ถ้าตอนนั้น...เธออ้อนวอนขอให้ฉันช่วย" รามสูรกระซิบข้างหูเธอ "ฉันอาจจะให้เธอ ‘จ่ายค่าตอบแทน’ ด้วยวิธีอื่นก็ได้นะ..."
ม่านฝันตัวสั่น เธออุ้มราเชลแน่น และรีบเดินหนีไปทันที
“คุณแม่กับคุณพ่อทะเลาะกันเพราะราเชลหรอคะ”
“เขาไม่ใช่พ่อหนูนะคะลูก”
“แต่คุณแม่เรียกชื่อคุณพ่อทุกคืนตอนหลับเลยนะคะ ทำไม…”
“ราเชลอย่าดื้อ เชื่อฟังแม่นะคะ”
เธอจะไม่มีวันยอมให้รามสูรเข้ามาเกี่ยวข้องกับชีวิตของเธอและลูก!
ไม่มีวัน!
ขณะที่รามสูรยืนมองตามหลังเธอกับลูกที่กำลังห่างกายเขาไปเรื่อยๆ
‘หึ ฉันจะได้รู้ก็คราวนี้แหละว่าพ่อของยัยเด็กนั่นมันเป็นใคร หลังจากนั้นฉันจะฉีกมันเป็นชิ้นๆให้ลูกเธอ กำพร้าพ่อไปเลย’
วันรุ่งขึ้น
ภายในห้องตรวจพิเศษของโรงพยาบาลเอกชน บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างต่อเนื่อง
‘ใจเย็นๆม่านฝัน ราเชลต้องไม่เป็นไร’
ม่านฝันนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือของเธอกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความเจ็บปวดเล็กน้อยนั้นดูไร้ความหมายเมื่อเทียบกับพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายใน
‘ขอให้ไม่ใช่อย่างที่ไอ้คนไร้หัวใจนั่นบอกด้วยเถิด’
บนเตียงคนไข้ใกล้ ๆ ราเชลลูกสาวตัวน้อยนอนอยู่ เธอหันมามองแม่ด้วยดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเสมอของเด็กน้อยในวันนี้กลับดูอิดโรย แต่ถึงอย่างนั้นแววตาของราเชลก็ยังมีความสดใส
"แม่ขา... หนูเป็นอะไรเหรอ?"
เสียงเล็ก ๆ ของราเชลเต็มไปด้วยความใสซื่อ เหมือนไม่รับรู้เลยว่าชีวิตเล็ก ๆ ของเธอกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย
ม่านฝันพยายามฝืนยิ้มออกมา ขณะที่หัวใจของเธอเหมือนกำลังถูกบีบอย่างไร้ความปรานี
"ราเชลไม่ได้เป็นอะไรหรอกลูก..."
เธอเอื้อมมือไปลูบศีรษะของลูกสาวเบา ๆ ดวงตาคลอด้วยน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นเอาไว้อย่างสุดกำลัง
"จริงเหรอคะ?"
ราเชลถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
"จริงค่ะ..." ม่านฝันพยักหน้า ยิ้มทั้งน้ำตา "แม่จะทำทุกอย่างให้ราเชลไม่เป็นไรนะคะ"
